Bazen Hayaller Kurarım
Kütahya
Bir tepenin kıyısında, dünya usulca aşağıya serilmiş. Evler küçülmüş, yollar incelmiş, şehir uzaktan bakınca kendi sesini unutmuş gibi. Masada bir semaver, bir bardak çay, bolca sessizlik…
Sadece doğanın sesi…
Demlenen sadece çay değil.
İnsan da bazen böyle dalar, gider, içten içe demlenir…
Karşısındaki şehre değil, şehrin arkasında saklanan ihtimallere…
Uzakta beliren çizgilere,
Henüz yaşanmamış günlere,
Adı konmamış yollara.
Koskoca dünya gözlerinin önündedir ama o bakış, en çok kendi içine doğru uzanır insanın.
Ne söylenebilir ne de anlatılır.
Sadece susulur.
Çaydan ince bir sıcaklık yükselir; manzara uzaklaşır, hayaller yaklaşır.